பாவம் சாரு

ஆனந்த விகடனில் சாரு மனம் கொத்திப்பறவை தொடர் எழுதி வருகிறார். அவர் கொத்துகிற கொத்துதான் தாங்க முடியவில்லை. தன்னைப் பற்றி எந்த தமிழ் எழுத்தாளர்களும் செய்து கொள்ளாத பில்டப்பை சாரு செய்துகொண்டிருக்கிறார். அவருக்கு பெரும் பணக்கார வாசகர்கள், அழகிய இளம் வாசகிகள் இருப்பதைப் போன்ற தோற்றத்தை இந்தத் தொடர் மூலம் உருவாக்குகிறார். சாரு ஒரே சமயத்தில் தன்னை ஒரு எம். எல் பார்ட்டி போலவும், இன்டலெக்சுவல் போலவும், பிளேபாய் போலவும் காட்டிக்கொள்ள ஆசைப்படுகிறார். உண்மையில் சாரு என்னதான் இலக்கிய சாதனை நிகழ்த்தியிருக்கிறார். சீரோ டிகிரி, ராசலீலா போன்ற மூன்றாம் தரமான நாவல்களை எழுதிவிட்டு ஏதோ உலக தரத்துக்கு சாதித்து விட்டது போல உளறிக்கொண்டிருக்கிறார். இவரை ஒரு மனோதத்துவ மருத்துவரிடம் காட்ட வேண்டியது அவசியம். தன்னை, தனது சுயத்தை அழித்துக் கொள்பவன்தான் ஒரு நல்ல எழுத்தாளனாக இருக்க முடியும். ஆனால் சாருவோ தன்னை Establish  செய்து கொள்வதில் கவனமாக இருக்கிறார். இது ஒரு அரசியல்வாதிக்குறிய கவனம். அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களை எதிர்ப்பது போல பாவலா காட்டுவார். ஆனால் யாருக்கும் தெரியாமல் அவர்கள் காலில்  விழவும் தயங்கமாட்டார். இவர் தனக்கு தண்ணி வாங்கிக் கொடுக்கும் இயக்குநர்களது படங்களை ஆகா ஓகோவென்று பாராட்டுவார். அப்படி கொடுக்காதவர்களை பல மேலை இயக்குநர்களின் பெயரைச் சொல்லி மிரட்டி பணியவைக்கும் இலக்கிய தாதா வேலையைச் செய்வார். இவரும் மனுஷ்யபுத்ரனும் இலக்கியவாதிகளுக்குறிய எல்லா அறங்களையும் ஒழித்துக்கட்டியவர்கள். இளம் இலக்கியவாதிகளை Corrupt செய்யும் இவர்களை இளம்படைப்பாளிகள் அடையாளம் கண்டு புறக்கணிக்க வேண்டும். ஆனந்த விகடன் ஒரு வெகுசனப் பத்திரிகை. அதில் இவர் சிறுபத்திரிகைக்குறிய அரசியல் புத்தியை தொடர்ந்து வெளிப்படுத்துகிறார். தன்னை ஏதோ ஒரு ஐரோப்பிய இலக்கியவாதியைப் போல காட்டிக்கொள்ளும் சாரு இப்படி தன்னை புகழ்ந்து கொள்வதை விடுத்து ஒரே ஒரு நல்ல படைப்பையாவது கொடுக்க முயன்றால் அவரை வேறு யாராவது பாராட்டுவார்கள். பாவம் சாரு.    

கார்டூன் தாத்தா

அருந்தி துக்கியெறியப்பட்ட
தேநீர் குவளையாய்
புளிய மரத்தடியில் கிடக்கிறான் முதியவன்
தன் உறவுகளால் கைவிடப்பட்டு
இந்நகருக்கு வந்தவன்
யாவருக்கும் பால்,மது வாங்கி வரும் சிறுவனாக,
பலரின் ஆஸ்தான விறகு உடைப்பாளனாக
உணவை மட்டுமே கூலியாக பெற்றுக் கொள்பவனாக
பூட்டிய இல்லின் காவலனாக
குழந்தைகளின் கார்ட்டூன் தாத்தாவாக
அனைவரின் கைத்தடியாக விளங்கியவரிடம்
சுகவீனமுற்ற சிறுவனுக்காக
அலகு குத்திய போது
நகரமே தன் உறவு கூறி சிலாகித்தது
மாரடைத்து  கிடந்த உடலை
சூழ்ந்து இரக்கம் கவிய நின்றவர்கள்
தொப்பூழ் கொடி உறவென கூறி
நகர்ந்தனர் தங்களின்  பிற பணி பொருட்டு
பிறகு அவ்வீதியின் தவிர்க்க இயலா
முதியவன்
காவல் துறைக் குறிப்பேட்டில் அனாதைப் பிணமானார்.

தேசிய நெடுஞ்சாலை

அன்பின் மிகுதியில்ஊற்றென பெருக்கெடுக்கும்
அவள் கண்ணீருக்கு. தன்பரிவு செற்களில்
வாய்க்கால் அமைத்தான்
சுமையுந்து ஓட்டுநர்
நேற்று அதிகாரத்தின்
தடித்த எஃகு குறிகளின்
வன் புணர்ச்சியில்
மழைக்காக ஏங்கும்
பாழ்நிலம் போல்
கண்ணிபோன குறி பற்றி
கூறினாள் தனம்
அப்போது அவன் வானம்
வெளிறிக்கொண்டிருந்தது
மேலும் சூல் கொண்ட
அச்சத்தை இடறிவிட்டு
பல கிளைகளுள்ள
தன் யோனியில்
ஒரு பறவையாய் வந்தமர்ந்து
ஓய்வெடுக்க அழைத்துச் செல்கிறாள்
சூரியகாந்திகள் பூத்து குலுங்கும்
அடர் வனத்திற்குள்
அவன் உதவியாளன்
ஓட்டுனராகும் லட்சிய வேட்கையுடன்
திமிர் பிடித்த லாரியை
சுற்றிச் சுற்றி வருகிறான்
அந்த தேசிய நெடுஞ்சாலையில்.

தொடுவானம்

திடிரென வலுத்த மழைக்குத்தான்
பாத்திரம் கழுவி கொணடடிருந்தவள்
மாடியில் காயும் துணிகளை
எடுக்க ஓடினாள்
அப்போது அவளுக்கு வயது பத்து
வன்மமும் சூழ்ச்சியும் நிறைந்து
தொடுவானம் வரை நீளும்
அந்த வீட்டின் படிகட்டுகளில்
இறங்கி கொண்டிருக்கிறாள்
குடுகுடு கிழவியாய்.

சுயாதீனம்

ஆச்சரியங்கள் ஏதுமின்றி
அதே பச்சையத்துடன்
அதே பருண்மையுடன்
அதே குணத்துடன்
அதே மனத்துடன்
அதே சுவையுடன்
அதே ஒளியுடன்
அரோக்கியமான தேகத்துடன்
சுயாதீனத்துடன்
தீர்க்கமான பார்வையுடன்
நம்மை பார்த்து புன்னகைக்கிறது
சாலையோர குப்பை  மேட்டில்
செழித்து விளைந்திருக்கும்
 ஒரு பூசணிக்கொடி

நிலவின் கதை
இரவு வகுப்பு முடிந்து
புத்தகப்பையின் கனம் தாங்க முடியாமல்
திரும்பும் சிறுமியை
உற்சாகம் கொள்ள வைக்கிறது
இரைந்து கிடக்கும் நட்சத்திரக் கூட்டம்
நட்சத்திரங்களை எண்ணுவதில்
ஆர்வம் வலுத்ததும்
அவளின் கவனத்தை சிதைக்கிறது
நாலா திசைகளிலும் நகர்ந்து
வேடிக்கை காட்டும் நிலவு
அதட்டியும் மிரட்டியும் ,
உடன் அழைத்து வருமவள் சுட்டி
நிலா
ஒரு நட்சத்திரத்தின் கால் தடுக்கி
சாலையின் கை அகல நீரில் விழுகிறது
ஆர்வம் மேலோங்க கையில் அள்ளி
இது நாள் வரை நிலாக் கதை சொல்லும்
தன் பாட்டியிடம் காட்ட
ஓடி வருகிறாள்
தன் களைப்பு மறந்த
அச்சிறுமி.


இறுதி மிடரை பருகியவன்
ஒரு சிகரெட் நெருப்பில்
கிட்டியது  அவன் நட்பு
சந்திரபாபுவின் நகைச்சுவைக்குள்
நுழைந்து
சமகால இலக்கியம்
மூன்றாம் உலக நாடுகள் மீது
பதியும் கழுகின் பார்வையில்
பற்றியெரியும் வனங்கள்
தூக்கிட்டுக் கொள்ளும் விவசாயிகளென
விரிந்த உரையாடலின்
ஊடாக
அவன் தோள் பையிலிருந்து தவறிய
கண்ணிகளாய் பின்னிக் கிடந்த
திங்கள் முதல் ஞாயிறு வரையிலான
குருதி மனம் கமழும் நாட்களை
அவன் கைகளில் அளித்து விட்டு
இரத்த கவுச்சி இல்லாத ஒரு நாள்
பற்றி கேட்டேன்
கண்ணாடி கோப்பையிலிருந்த மதுவின்
இறுதி மிடரைப் பருகியவன்
அது வாரத்தின் எட்டாவது நாளென
புன்னகையை
உதிர்த்து விட்டு
வெளியேறினான்.
நான் பனிகட்டியைப்போல்.
ஆவியாகிக் கொண்டிருந்தேன்......


சாலையில் நசுங்கிக் கிடந்தாலும்
மூளையில் உதித்து மனதுக்குள்
நுழையும் பாம்பு என்று சொல்
தரும் பதற்றத்தை தவிர்க்கவே
முடிவதில்லை
எப்பொழுதும் நம்மை குறி
பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்
ஒரு துப்பாக்கியைப் போல

நகரம்
 பீர்க்கம் கொடியென ஓடும்
இந்நகர தெருக்களில்
அலுமினிய தட்டில் நிரம்பி வழியும்
இருளை சுமந்து திரியும் சிறுமியை
சிதிலமுற்ற கர்ப்ப கிரகத்திற்குள்
அழைத்து செல்கிறானவன்
செவ்வரி ஓடிய கண்களுடன்
அச்சிறுமி திரும்பும்
அந்நேரம் இந்நகரம் தீப்பிடித்து எரிந்திருக்க வேண்டும்
ஆனால்,எல்லாம் வல்ல இறைவனருளால்
வீதியெங்கும் படிந்து கிடக்கிறது
சோடிய விளக்கின்
மஞ்சள் வெளிச்சம்.

கோடை
பதநீர், கள், நுங்கு, பானகம்
கம்பங் கூழ், கேழ்வரகு கூழ்
குளிர்ந்த பீர், பழங்கள் புசித்து
எண்ணெய்யுள் மூழ்கினாலும்
உடலை அழுத்தும் வெட்கை
குளம் போல் மனதில் பெருகும்
வெறுமையில் பூத்த மலர்களென
தான் செல்லும் வழிநெடுக
கசந்த சொற்களை
உதிர்ந்து செல்கிறது
இந்த கோடை!

பசி
உச்சி வெயிலை போல் பனிபொழிகிறது
குளிருக்கு மூட்டிய நெருப்பில்
வாட்டிய
ஆட்டிறைச்சியை புசித்தனர்
குகை ஓவியத்திலிருந்து பாம்புகள்
தீண்ட
அரவங்களாய் சமைத்தனர் அவ்விருவரும்
அவனை அவளும்
வேட்கை கொண்டு சமைக்க
நீளும் இந்த குளிர்கால இரவில்
அறையெங்கும் வியாபித்திருக்கிறது
தவளைகளின் கூக்குரல்கள்.

வழி

அடைக்கலம்  தேடி 
சிசுவோடு
வந்தவளை
தன் குளிர்க்கரங்களால் வரவேற்றது
கருணை கொண்ட நதி
பிறகு
அன்பின் வடிவமாய் கரை ஒதுக்கியது
தாய் சேய் இருவரையும்.

கவிதைகள்

                                                      சங்கம் முதல் சமகாலம் வரை 

                                                      எந்த கவிஞனும் எழுதிவிடாத

                                                      சிறந்த கவிதையொன்றை

                                                      தன்னுள் புதைத்துக் கொண்டு

                                                     காற்றின் இசைக்கேற்ப நடனமாடிக்

                                                     கொண்டிருக்கிறது 

                                                     அந்த மேசை

                                                     அந்த காகிதம்.

ஆதி

என் வீட்டு தோட்டத்தில்
கொய்யா கனிகளை
கொத்தி தின்ன வரும்
பறவைகளை திசை திருப்பிட
வைக்கோல் பொம்மைகளை
ஏவினேன்
ஆனால் அச்சமின்றி தன்
ஜோடிகளுடன்
மரக் கிளைகளில் அமர்ந்து
உண்டு பசியாறி செல்கின்றன
குருவிகள் கொத்திய கொய்யா கனிகளைச்
சுவைக்கும் பொழுதில் அறிந்து கொண்டேன்
ஏதோ ஒரு பறவையின் எச்சத்தில்
விளைந்த மரமென்று.